Cet, çet

Aşk benim hiç Senim olmamış

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …?
Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,
Sanki benim hiç senim olmamış gibi…

yapamadım anne yapamadım
ben sensiz bu hainin kollarında yasayamadım
özledim eskiyi kızım diyerek kapının önünde bekleyişini
ben aglayınca içinin gidişini
affet anne affet cok sevmiştim
halbuki büyük delilik etmişim
olurda affedersen bir gün BENİ
YERİM BELLİ……
demek geldin komşular nededi SANA BIRAK ONLARI ONLAR DELİ
yanılıyorLAR anne kızın ölmedi BİR SERSERİ İÇİN CANINDAN GECMEDİ
sana kavuşmak tek hayaliYdi ….. BUNUDA ÖYLE GERCEKLEŞTİRDİ
oda oldu annem bak hep yanındayım şimdi
< AFFET ANNE BENİ AFFET<VURGUN4

Gözlerim takılır çözülmez senden
Gönlüm esir düştü san ki bir gölgen
Sevdamın seyrini düşünürken ben
Bilemedim nasıl anlatsam seni?

O güzel cemalin güneşti aydı
Kaşların kemandı kirpiğin yaydı
Huriler bile sana hayrandı
Bilemedim nasıl anlatsam seni?

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya… Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın
bir
ateş gibi. Ve maviydin… En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da… Kendime bile dar
gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En
kızgın,
en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana.
İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi
ve
ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle…

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok
edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da… Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni
ve o
doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu
zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün
yenilendim.
Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok…

Her gecenin sabahinda gözüm yasli
sevdigim siyah sürme kasli
evimin kapisi acilmaz cok pasli
ne gelen var nede giden
ne arayan nede soran
varmi beni sevmek icin kendini yoran
zigaramin dumani arkadasim olur yanlizligima
hasretin bir alev gibi düser bagrima
nerdesin be sevdigim gel artik yanima
gelmessen eger kiyarim canima
sen varken bu gönül yasar
hasretin bir hancer gibi kalbime batar
kime sorsam kime dert yansam
senin hayelini birakip neyere kacsam
bak yine oldu aksam
anlami olmuyor sensiz bu yasam

düsdüm bu genc yasimda yollara
degismezdim seni dünyalara
savasdim deli esen rüzgarlara
günesi unuttum kul oldum aksamlara

Kara bulutlar sardi etrafimi
sorma benden yasimi
ben bile unuttum kedimi
bugünüm dünden yine beter
rüzgar ol firtina ol es deli deli
acima bu gencligeme vur bu sineme
sen vurmasanda hayelin vurdu gönlüme
kimseler tanimaz,oldular bana yabanci
zehir olsada icerim doldur be hanci
artik yasama sebebimde kalmadi
mecnun oldugum yar beni sevip sarmadi
bu kadarmi kör oldu bu hayatim
ölmek bile dindirmez bu acilarimi
yakamadim eski anilarimi
birakamadim seni sevmeyi
unuttum sensiz gülmeyi

düsdüm bu genc yasimda yollara
degismezdim seni dünyalara
savasdim deli esen rüzgarlara
günesi unuttum kul oldum aksamlara

Günes bile isik olmaz bana sen olmayinca
belki mutlu olurum senden kacinca
yagmur ol temizle bu isyanimi
al benden Allahim bu canimi
bir yaprak gibi vur beni daglara taslara
isyanim sadece beni senden ayiran yalanlara
isyanim benim gibi aski icin solanlara
cikmaz sokaklarda yol aramakdayim
iki gözüm iki cesme aglamakdayim
nerdesin be siyah sürme kaslim
nerdesin be selvi boylum al yazmalim
gel artik dindir bu acilarimi
okusan sana yazdigim satirlarimi
unutmadim sana olan askimi
isik ol bir günes gibi söndür icimdeki aksami

düsdüm bu genc yasimda yollara
degismezdim seni dünyalara
savasdim deli esen rüzgarlara
günesi unuttum kul oldum aksamlara